Nᴇᴡs | Own life own dream

A WALK FOR HUMANITY -PUNAM KARMACHARYA

One life own dream — Tue, 18 May 2021 09:52:34 +0000

JAPAN 2021-MAY18

Punam Karmacharya, 24, of Bhaktapur is busy nowadays.

As the number of deaths due to Corona infection increases, she is getting busy. If someone dies from corona virus infection at Bhaktapur District Hospital or district-wide 'home-isolation', then Punam's work begins.

Punam's workload is increasing as the lives and diaries of the common people are becoming hectic. Nearly 200 people have been dying daily across the country in the last two weeks. There is no place to keep patients in any hospital. Thousands are infected every day.

Physicians are issuing the message - avoid infection, stay indoors as much as possible.

The reason is that the new species has spread terror in the world directly through air. Despite this, the deceased has to be buried, but no one is able to have close contact even relatives. All survivors have to protect their lives themselves as oxygen is lacking drastically and medical treatment is hard to get eventhough we are able to afford.

In order to save all the living beings, there is space inside the house. If someone dies in Corona across Bhaktapur, a team of two young women, Poonam and Jina, will be deployed to 'pack' the corpses without spreading the infection.

Punam and Jiya's di

ary is to handle death bodies of covid19. At first, Punam was alone. With Jiya, it has become easier for Punam.

Punam is the communication officer of the Rescue and Awareness (RNA-16) team. RNA-16 has 11 members.2 of the girls, Punam and Jiya, are involved in body management. RNA-16 not only spreads public awareness but also collects swabs as per need of patient.

Who is Punam?

Punam is a young woman who has studied nursing. Currently studying Medical Management, she has done Nursing at Proficiency Certificate level from Khwopa Polytechnic Institute, Bhaktapur.

After finishing nursing, she is working in social security unit of Bhaktapur Hospital . Meanwhile, the world was plagued by the Corona epidemic.Ater earthquake2015, she joined RNA-16. Then began her social work.

‘Working as a nurse, I understand the essence of the patient in need." she said. After the outbreak of the pandemic, many people are in the verge of needing help . When the first wave of Corona started, the awareness campaign in front of Bhaktapur Hospital did not even gave her time to go home for three months. Corona risked her life to serve the people.

Basically, in the Newari community, daughters are not allowed to see the corpse and go to Malami. She was also scared to see the corpse in the early days. Punam said, ‘At first I was scared when I saw the body. I have got used to it while working. Probably, self esteem help me out a lot with the positive energies from my family . "

Leading the corpse management

A pregnant woman of Sindhupalchowk has died at Dhulikhel Hospital on June 20.

Until then, it was not clear who would bury the body of the corona infected in Nepal. Luckily, RNA16 got a chance to explore the trainings through collaboration with army, police, apf and other concern departments.

For the first time in Nepal, Punam's group dared to manage the body of a corona infected. Punam said that she started the management of the body from there.

Punam was fearless from her childhood. Sh is also a kickboxer. So she did not look weaker than the boy.

One year of dedication has changed his identity. Now her identity is not limited to 'nurse', she has also been established as a social worker. Many have come to know her as a 'social worker girl'.

Hard suffering

Punam has to face many difficulties in terms of social work. In the beginning, his family did not allow him. The toll society also made negative comments.

The first wave of Corona did not return home for long. Her team had set up a tent in the Bhaktapur hospital area. At that time, she had heard some relatives' worries and comments about 'deteriorating', but she persevered.

Punam and her group have been setting up tents in front of Bhaktapur Hospital since last year's coronation period to raise awareness among the public.

Punam's diary

Now Punam goes home but can reach the hospital at 6 in the morning.

He and his friends arrive at the scene with the news of Corona's death. They manage the corpses at their own risk. The body managed by them is buried by an army team.

She has four girls and six boys in her group. Among them, Punam has been playing a key role in the management of the bodies of the infected.

As soon as she gets the news of the death of the infected person, she takes risks and manages the body with her friends, she said. This is how his diary is going on now. She says she packed about dozen bodies after second wave of covid19.She believes " Humanity is the greatest religion a mankind worship."

𝐎𝐖𝐍 𝐋𝐈𝐅𝐄 𝐎𝐖𝐍 𝐃𝐑𝐄𝐀𝐌
𝐎𝐖𝐍 𝐋𝐈𝐅𝐄 𝐎𝐖𝐍 𝐃𝐑𝐄𝐀𝐌、東京都渋谷区 - 「いいね！」1,452件 · 13人が話題にしています - M y A t t i t u d e M y L i f e M y R u l e s � Bʟᴇxᴇɴ69/Oғғɪᴄɪᴀʟ

Sources/photo:Punam Karmacharya

バクタプールのプーナム・カルマチャリヤ（23歳）も恐怖に陥っていた。Hero of the Corona Period

One life own dream — Tue, 13 Oct 2020 11:43:48 +0000

バクタプールのプーナム・カルマチャリヤ（23歳）も恐怖に陥っていた。

プーナムの友達の日記は、携帯電話のキーボードを指で押すのに費やされています。残りの時間は、映画を見たり、音楽を聴いたり、娯楽に費やしたりします。

しかし、プーナムはその群衆とは異なります。そして、バクタプールのガラテ地区では、彼の友人だけでなく、誰もが彼を公然と賞賛しています。

誰もが言う-「ソーシャルワーカーの女の子」。

この名前は彼のアイデンティティとして徐々に確立されています。

彼が行っている社会奉仕は、リスクを冒すことによってコロナについての一般の認識を広めることです。

社会奉仕への関与はあまりありませんでした。

KHP：彼女は、Chyamhasingh工科大学の技能証明書レベルで看護を行い、しばらくの間、バクタプール病院の社会保障部門で働いていました。

契約期間の終わりに、彼女はリラックスしました。彼はのんびりとした生活をしたくなかった。

世界はコロナの流行に悩まされていました。同時に、彼女はRNA-16に参加しました。そして、そこから彼の社会奉仕の旅が始まりました。

2075年4月、彼女は「レスキューアンドアウェアネス」（RNA-16）グループに参加しました。これは地元の若者のグループです。

これは人道的災害サービスで機能します。子供の頃、彼女はとても頑固でした。プーナムは子供の頃から物事をする習慣がありました。彼女はソーシャルワークが大好きでした。このグループがエネルギーを提供した性質。

..。

スタッフナースのアイデンティティが変わり、RNA-16グループのコミュニケーションオフィサーになりました。

「社会は女の子と男性の見方が異なります。だから私は他人の考え方を変えるために何かをすべきだと思い、社会奉仕に没頭している」とプーナムはイオメールに語った。

現在、彼のグループには4人のメンバーがいます。彼女はその中で唯一の女の子です。

RNAグループは、中国でのコロナウイルスの蔓延を防ぐ方法を見つけるために、事前に準備を始めていました。

彼らはかつて学校に行き、国民の意識を高めていました。

「特に政府がネパリスを中国のウーハンから救出した後、彼らはより意識的に働き始めた」と彼女は言った。

3月26日、政府は「ロックダウン」を発表しました。彼らは10日、バクタプール病院の前にテントを張っていた。

その後、彼らの日記はさらに忙しくなりました。

「そこに座って、私たちはコロナ患者に24時間サービスを提供し始めました。また、他の患者への警告も開始しました。私たちは国民の意識を高めています」と彼女は言いました。

彼と一緒に、Rajesh Gaiju、Arun Sanju、Nhuj Kijuのグループの他のメンバーは、Bhaktapur病院の敷地内で24時間サービスを提供し始めました。彼らはそこで食べて暮らし始めました。

PPIを24時間着用するのは難しい作業です。

私がPPEで働いていたとき、それは燃える火の近くに座っているようなものでした、私の体は汗でびしょ濡れでした」と彼女は言います。

熱と汗の影響で彼の顔全体に水ぶくれが生じた。消毒剤を繰り返し使用すると、手が完全に乾きました。 PPEセットを取り外した後、彼の体は絶え間ない疲労のために溶けていました。その上、スクーター事故で足を負傷した。

「女の子が社会奉仕の旅に出るとき、社会は指を上げます。彼女は昼も夜も家を出ます」と彼女は悲しそうに言いました。彼はそれが結婚すべきだと言います。人道的な仕事をするために性別が必要ですか？」

彼女は、私が社交の仕事に遅れたときに同僚が彼女を家に連れて行ったとき、コミュニティから見下されていたことを嘆きました。

「私は自分が何をしているのか知っています。私は良い仕事をしている間、社会の疑惑を気にするのをやめました」と彼女は言いました。

彼女は自分自身を幼い頃からホッケー選手だと表現しています。

..。

「私が4年生のとき、先生は私に立ち上がって読んでもらいました。私は当時最も弱い学生の一人でした」とプーナムは言いました。その冗談は私をホッケー選手になるように促しました。

その事件の後、彼女はいつもクラスの最初に来ました。なぜ男の子はいつも女の子を軽蔑するのですか？これは彼の頭の中で常に生じる質問です。

同じ喧騒がいつも彼を男の子のように働かせるように動機づけました。そして自信を高めるために、彼女はキックボクシングをすることさえ学びました。彼女は今でも継続性を与えています。

彼女は、メダルを獲得するのではなく、自分自身を守ることを学んだと言います。最初、彼女の家族は「なぜあなたは女の子としてボクシングに行かなければならなかったのですか？」と尋ねました。

しかし、プーナムの意志を止めるものは何もありませんでした。

彼はソーシャルメディアを通じてグループのリーダーであるアルンサンジュと連絡を取りました。約3年前、彼女はソーシャルメディアで三十をフォローしていた。

ある日、三十はプーナムにグループに参加するように頼んだ。彼女は幸せだった。感情的に「ガスが不足している」と感じています。

彼は10時から5時まで義務を果たして生計を立てる必要はありませんでした。

彼は空を鳥のようにのんびりと飛んで、社会奉仕に一生懸命働くのが好きです。

सुनको अक्षरले लेखिँदैछ ७९५ वर्ष पुरानो बौद्ध ग्रन्थ

One life own dream — Sat, 03 Oct 2020 23:37:12 +0000

सुनको अक्षरले लेखिँदैछ ७९५ वर्ष पुरानो बौद्ध ग्रन्थ

सबिना श्रेष्ठ

काठमाडौं,

पाटनको 'गोल्डेन टेम्पल' मा सुनको अक्षरले बौद्ध ग्रन्थ प्रज्ञापारमिता लेखिँदै।

‘गोल्डेन टेम्पल’ भनेर चिनिने पाटनको हिरण्यवर्ण महाविहार (क्वः बहा) मा सुदनरत्न शाक्य ७ सय ९५ वर्ष पुरानो बौद्ध ग्रन्थ 'प्रज्ञापारमिता' लाई सुनको अक्षरले रंगरोगन गर्दै थिए।

धेरैलाई सुनको अक्षर भन्नाले सुनजस्तै देखिने रंग हो कि भन्ने लाग्न सक्छ। तर, यो सुनौलो अक्षर मात्र होइन, सुनलाई नै घोटेर त्यसको धूलोले लेखिएको हो। यसको निम्ति दाताहरूले ढिक्का सुन नै दान गर्छन्।

यहाँ सुनको धूलोले कसरी लेखिन्छ त भन्ने प्रश्न उठ्न सक्छ। सबभन्दा पहिला त्यसैबारे कुरा गरौं।

आलसको बियाँ पानीमा उमालेर लेदो बनाइन्छ। 'टिसिपु' भनिने यो आलसको लेदो गमका रूपमा प्रयोग गरिन्छ। त्यसपछि सुनको मसिनो ढिक्कालाई टिसिपुमा घोटेर रंग तयार पारिन्छ।

यसरी ढिक्का सुन तरल रंगमा परिणत हुन्छ र त्यसैमा ब्रस चो

बल्दै अक्षर लेखिन्छ।

सुदनको एउटा हातमा ब्रस थियो। उनी भुइँमा पलेँटी मारेर बसेका थिए। काखमा प्रज्ञापारमिताको फोटोकपी थियो। त्यही फोटोकपीका पाना हेर्दै उनी आफ्नो अगाडि राखिएको प्रज्ञापारमिताका धूमिल अक्षरमा रंग भर्दै थिए।

यसो गर्ने उनी एक्लै थिएनन्। हिरण्यवर्ण महाविहारका अन्य गुठीयार पनि वरिपरि थिए। तिनैमध्ये मोतिरत्न शाक्य रंग भर्न बाँकी पानाहरू मिलाउँथे। च्यातिएको ठाउँ टालटुल पार्थे। ग्रन्थको बाहिरी भाग सफा गर्ने र रंगाउने जिम्मा उनको थियो भने अक्षरहरूमा सुनको रंग भरेर गाढा बनाउने जिम्मा अरूको।

डाक्टरले बिरामी अपरेसन गरेजत्तिकै मिहिन यो

काम मलमासको एक महिने अवधिमा गरिँदैछ। महाविहारमा हरेक दिन बिहान ८ देखि ११ बजेसम्म यो काम चल्छ। यसमा सुदनझैं अक्षर रंगरोगन गर्ने पाँच जना र किताबका पाना मिलाउने चार जना संलग्न छन्।यसबाहेक सुन पिस्ने, ग्रन्थ मिलाउने लगायत काम अन्य गुठीयारले गर्छन्।

प्रज्ञापारमितामा अक्षर भर्न सुन घोटिँदै।

अब हामी प्रज्ञापारमिताबारे कुरा गरौं।

प्रज्ञापारमितामा प्रज्ञाको अर्थ ‘बुद्धि’ र पारमिताको ‘पूर्णता’ हो। महायान बौद्धधर्ममा प्रज्ञापारमितालाई महत्वपूर्ण ग्रन्थका रूपमा लिइन्छ, जसको अर्थ हुन्छ- बुद्धिको पूर्णता।

विश्वका जुन-जुन देशमा महायान बौद्धधर्म फैलिएको छ, त्यहाँको बौद्धहरूमाझ प्रज्ञापारमिताको दार्शनिक महत्व मात्र होइन, सांस्कृतिक र व्यवहारिक महत्व पनि उत्तिकै पाइन्छ। बोधिसत्व मार्गका आवश्यक तत्वहरू यसमा उल्लेख छन्। यसको पाठ र अभ्यासको मूल उद्देश्य बुद्धत्व प्राप्ति हो।

आजभन्दा २५ सय वर्षअघि गौतम बुद्धले १ हजार ३ सय ५० जना भिक्षुलाई प्रवचन दिएको ज्ञान नै ८ हजार श्लोकमा यसमा उल्लेख गरिएको छ। राजा अभय मल्लको पालामा आनन्द भिक्षुले यो ग्रन्थ तयार पारेका हुन्। यसमा ‘कापित नगर’ भन्ने ठाउँबारे उल्लेख छ। यो कश्मिर हुनसक्ने गुठीयारहरूले अनुमान गरे पनि ठ्याक्कै कहाँको हो भन्ने थाहा नभएको उनीहरू बताउँछन्।

किम्बदन्तीअनुसार कापित नगरका एक ब्राह्मणको

घरमा नवदुलही विवाह गरेर भित्रिइन्। उनलाई नयाँ ठाउँबारे राम्ररी थाहा थिएन। बिहान शौचालय कहाँ जाने भन्ने अन्यौल भएछ। उनले यज्ञशालामै शौच गरिन। त्यो सुनमा परिणत भएछ।

यो कुरा एक कान, दुई कान हुँदै चारैतिर फैलियो। पछि सबै ब्राह्मणले आफ्ना नवदुलहीलाई यज्ञशालामा शौच गराउन थाले। घर-घरमा सुन फालाफाल भयो। सुनले ग्रन्थहरू लेखिए।

एक धर्मात्मालाई भने यो काम अलि निको लागिरहेको थिएन। धर्मकै विपरीत भयो भन्ने भएपछि उनी सबै ग्रन्थ बोकेर नगरबाट बाहिर आए। उनी बाहिर आउनेबित्तिकै नगरमा आगो लाग्यो।

पछि सुरक्षा निम्ति त्यहाँका ग्रन्थ पाटनस्थित बुबहालको यशोधर महाविहार ल्याइयो। महाविहारकी छोरीले विवाह गरेर दाइजोका रूपमा गोल्डेन टेम्पलमा ल्याइन्। त्यही ग्रन्थ प्रज्ञापारमिता हो भन्ने कथन छ।

काठमाडौं उपत्यकाका धेरैजसो महाविहारमा प्रज्ञापारमिता सूत्रको हस्तलिखित पाण्डुलिपि सुरक्षित राखिएको छ, जुन रञ्जना वा प्रचलित लिपिमा लेखिएको छ। पाटनको उकुबहाल, बुबहाल लगायत ठाउँमा पनि प्रज्ञापारमिता छन्।

उकुबहालमा सुनले लेखेको प्रज्ञापारमिता रहेको सुदनरत्नले सुनेका छन्, तर आफ्नै आँखाले देखेका छैनन्। बुबहालमा भने सुनको नभएको उनी बताउँछन्।

त्यस्तै, काठमाडौंको इतुम्बहाल, भगवान

बहाल, पिगंननी लगायत ठाउँमा पनि प्रज्ञापारमिता छन्।

गोल्डेन टेम्पलमा रहेको प्रज्ञापारमिता अन्य ठाउँकोमा भन्दा विशेष छ। अन्य ठाउँमा नेपाल सम्बतको नवौं महिना 'गुँला' मा मात्र यो ग्रन्थ प्रदर्शन र पाठ हुन्छ। गोल्डेन टेम्पलमा भने केही समयबाहेक दैनिक पाठ हुन्छ।

सम्पदा तथा संस्कृति संरक्षण अभियन्ता आलोकसिद्धि तुलाधार अन्य ठाउँमा पनि गोल्डेन टेम्पलमा जस्तै दैनिक पाठको अभ्यास चलिआएको तर रोकिएको हुनसक्ने अनुमान गर्छन्।

‘दैनिक पाठ गर्नु आफैंमा चुनौतीपूर्ण काम हो। त्यसमाथि ग्रन्थको सुरक्षा दृष्टिले पनि दैनिक पाठ नभएको हुन सक्छ,’ उनले भने, ‘क्वः बहाले यसलाई निरन्तरता दिनु आफैंमा दुर्लभ कुरा हो।’

दैनिक पाठ हुने भएकैले हातले छुने र पल्टाउने गरिँदा यहाँका पाना बिग्रिएका हुन्छन्। त्यसैले प्रत्येक तीन वर्षमा

मलमासकै समय पारेर ग्रन्थ जीर्णोद्धार गरिँदै आएको छ।

मलमासमै गर्नुपर्छ भन्ने चलिआएको नियम होइन। तर, मलमास यस्तो समय हो जति बेला शुभकार्य, पूजाआजा गर्न राम्रो मानिन्न। यति बेला ग्रन्थ पढ्ने गुर्जु, संरक्षण गर्ने गुठीयारहरू फुर्सदमा हुन्छन्। दैनिक पाठ पनि रोकिने हुँदा जीर्णोद्धार गर्ने उत्तम समय भएको उनीहरू बताउँछन्।

यस वर्ष असोज २ गतेबाट एक महिना मलमास छ। यसैबीच ग्रन्थ जीर्णोद्धार सकिने गुठीयारहरू बताउँछन्।

आजभन्दा ७ सय ९५ वर्ष पुरानो ग्रन्थ भए पनि करिब ४ सय वर्षअघि सिद्धिनरसिंह मल्लको पालामा जीर्णोद्धार भएको यसमा उल्लेख छ। निरन्तर जीर्णोद्धार गर्न थालिएको करिब २० वर्ष भयो। सुदनरत्न त्यही बेलादेखि प्रज्ञापारमिता जीर्णोद्धारमा जोडिएका हुन्।

उनी पेसाले काठ–धातुमा बुट्टा कोर्ने कालिगढ हुन्। रञ्जना लिपिको काम पनि गर्ने दक्षता पहिल्याएर गुठीयारहरूले बोलाएको उनी बताउँछन्।

सुरूआती दिनमा जीर्णोद्धार गर्दाको कठिनाइ सुदनलाई ताजै छ। रञ्जना लिपि जानेको भए पनि लामो समय जीर्णोद्धार नभएको प्रज्ञापारमिता उनीहरूका लागि नयाँ थियो। ग्रन्थमा लेखिएको र उनीहरूले चिनेका अक्षर पनि सजिलै बुझिन्थेन। त्यही अलमलले सुरूमा जीर्णोद्धार गर्न दुई महिना लागेछ।

अहिले त योपछि यो शब्द आउँछ भनेर उनीहरूलाई कण्ठै भइसक्यो। दैनिक पाठ गर्ने गुर्जुहरूलाई त झन् सूत्रजस्तै।

यहाँका गुठी सदस्यहरू शाक्य हुन् भने गुर्जु बज्राचार्य हुन्छन्। तीन सय पन्नाको ग्रन्थलाई १० जना गुर्जुले ३०–३० पन्ना गरेर करिब डेढ घन्टामा पढी सक्छन्। प्रत्येक दिन बिहान ७ देखि ८ बजेबाट पूजाआजा सुरू गरेर पढ्न थालिन्छ। करिब ४ घन्टामा यहाँका पूजापाठ सकिन्छ।

गुर्जुहरू त पढेर फर्कन्छन्। गुठीयारहरूको काम भने किताब मन्दिरभित्र नराखेसम्म सकिन्न। ग्रन्थ झिक्ने र राख्ने दुई गुठीयार दाजुभाइको पालो विहारले नै तोकेको हुन्छ। सिल गरेर राखिएको ग्रन्थ खोल्नेलाई ‘चिंछ्या’ भनिन्छ भने राख्नेलाई ‘चिंदी’।

पाठ गरेपछि चिंदीले किताब सिल गरेर लाहाछाप लगाउँछन् र मन्दिरको बाफाचालाई जिम्मा लगाउँछन्।

बाफाचालाई बहालको पाले मानिन्छ, जुन शाक्य समुदायबाट विहारका लागि छानिने ६ देखि १२ वर्ष उमेरका मूल पुजारी हुन्। उनीसँगै अर्का सहायक पुजारी रहन्छन्, जो उनीभन्दा ठूला हुन्छन्।

यहाँ हरेक महिना औंसीको भोलिपल्ट परेवा तिथिमा मूल पुजारी फेरिन्छ। नयाँ पुजारी छनौट गर्दा विहारका सदस्यबाटै छानिन्छ। पुजारी छान्ने बेला भएपछि जसको पालो हो, उसलाई चिठी पठाएर खबर गरिन्छ। औंसीको दिन बेलुकी बाफाचाको पूजा हुन्छ।

महाविहारअन्तर्गतको शाक्य समूहमा हजारभन्दा बढी सदस्य छन्। एउटाको पालो आउन करिब ५५ वर्ष लाग्छ। यति लामो समयपछि पालो आउने भएकाले बाफाचा बन्न पाउनेहरू आफूलाई भाग्यमानी ठान्छन्।

महाविहारमा साना मूलपुजारी राख्नुपछाडि पनि किम्बदन्ती छ।

कुनै समय पाटन राज्यलाई किराँत राजाको अत्याचारबाट साना बाफाचाले मुक्त पारेका थिए भन्ने कथन छ।

किम्बदन्तीअनुसार ‘अत्याचारी’ किराँत राजाले १२ वर्षभन्दा बढी उमेरका मानिसलाई बाटोमा देख्यो कि मार्ने आदेश दिएछन्। यसबाट जनता त्राहीत्राही भए। एक जना बालकले यही अत्याचारबाट मुक्ति दिलाएपछि उनको सम्मानमा ६ देखि १२ वर्ष उमेरका केटाकेटी मुख्य पुजारी राख्न थालियो।

ती साना बालकले राजाको अत्याचार कसरी तोडे भन्ने पनि कथा छ।

राजाको आदेशले विहारका पुजारीलाई आपत परेछ। बुद्धको पूजा गर्न नपाइने भएकाले उनलाई पीर पर्यो। त्यसैले, आफ्नो १२ वर्षमुनिको छोरालाई जल लिएर बुद्धको मुख धुन पठाए।

ती बालक बुद्धको मुख धोइदिन मूर्तिअगाडि पुगे। उनले बारम्बार बुद्धलाई मुख धुन बोलाए। बुद्ध आएनन्। बालक रुन थाले। रोएको देखेर बुद्ध प्रकट भएछन्।

‘मेरो मुख धुन सधैं तिम्रो बुबा आउनुहुन्थ्यो, आज किन तिमी आयौ?’ बुद्धले सोधेछन्।

ती बालकले राजाको अत्याचारदेखि मानिस मार्ने आतंकसम्मको सबै घटनाको विस्तार लगाएपछि बुद्धले भनेछन्, ‘तिमी आज घर गएर भात चढाऊ। भातबाट मौरी उत्पन्न हुनेछ। र, त्यही मौरीदेखि डराएर किराँतीहरू भाग्नेछन्।’

बालकले त्यसै गरे।

नभन्दै किराँत राजा आफ्ना भाइभारदारसमेत कुलेलाम ठोकेछन्।

त्यसै दिनबाट हिरण्यवर्ण महाविहारमा १२ वर्ष मुनिका पुजारी राख्न थालिएको भनाइ छ। उनले बुद्धको मुख धोएर पूजाआजा र नित्यकर्म गर्छन्। उनी एक्लैले गर्न नसक्ने भएकाले ठूलो पुजारीलाई सहयोगी राखिन्छ।

हिरण्यवर्ण महाविहारका पुजारी। तस्बिर: निशा भण्डारी/सेतोपाटी

बाह्रौं शताब्दीमा राजा भास्करदेव वर्माले यो महाविहार स्थापना गरेका हुन्। मुसाले बिरालो लखेट्ने अनौठो ठाउँ खोज्दै जाँदा यो ठाउँ फेला परेको मान्यता छ। त्यही भएर बाफाचाले बेलुकी विहारभित्र ठाउँ–ठाउँमा मुसालाई भात राख्ने नियम छ।

कुनै दिन मन्दिरमा मुसालाई भात राख्न बिर्सिए पुजारी बिरामी हुने, मन्दिरका गरगहना हराउने र अनिष्ट हुने भनाइ छ।

प्रज्ञापारमिता बाफाचालाई जिम्मा दिएपछि उनले मन्दिरभित्र बुद्धको मूर्ति नजिक राख्छन्। प्रज्ञापारमिता राखेकै कारण सुरक्षाका हिसाबले पनि दिनभर मन्दिर बन्द गरिन्न।

प्रज्ञापारमिताको ज्ञान सुन्यतासँग जोडिएको छ। सबै कुराको सुरूआत र अन्त्य सुन्यतासँग जोडिने यसको दर्शन हो। यसको दर्शन बोध गर्न सके संसारको दुःखबाट पार हुने विश्वास छ।

प्रज्ञापारमिता दैनिक पाठ गरिने भए पनि विशेष अवसरमा मान्छेको अनुरोधमा पनि पाठ गरिन्छ। कुनै समय राजपरिवार बिरामी पर्दा वा कुनै शुभ कार्य गर्दासमेत यहाँ प्रज्ञापारमिता पढ्न लगाइन्थ्यो। त्यस्तै, एकपटक थ्री स्टार क्लबको फाइनल खेल हुँदा पनि प्रज्ञापारमिता पाठ गराइएछ। उनीहरू जिते छन् पनि।

‘यहाँको प्रज्ञापारमिता शक्तिशाली छ भनिन्छ। त्यसैले एउटा अक्षर पनि गलत पढ्यो भने धेरै पाप लाग्छ भन्ने जनविश्वास छ,’ सुदनले भने, ‘ज–जसले प्रज्ञापारमिता ग्रहण गर्छ, अध्ययन र प्रचार गर्छ, प्रतिलिपि निकाल्छ, उसले अपार पुण्य पाउँछ। ग्रन्थलाई जीर्णोद्धार गरेर पछिसम्म संरक्षण गर्नु पनि पुण्य बराबर त हो।’

Sources:setopati

रुबी लाखे श्रेष्ठ हेभी मेटलमा तबला बजाउदा क्रिस एडलर (ल्याम्ब अफ गड ब्याण्डका ड्रमर)सँग भेट

One life own dream — Thu, 01 Oct 2020 11:49:31 +0000

काठमाडाैँ– ‘पितृसत्तात्मक सोच परिवर्तन भएकै छैन हाम्रो समाजमा। अझै पनि केटीहरुलाई अगाडि बढ्न गाह्रै छ। केही नयाँ काम गरेर अगाडि बढ्न खोज्यो भने खुट्टा तान्ने प्रवृति धेरै छ हाम्रो वरपर। मसँगै तबला सिक्ने मेरा धेरै साथीहरु थिए। उनीहरु कतिले त आजभोलि सिक्नै छोडिसके। पहिला–पहिला बच्चा बेलामा सिक्दा पनि त्यस्तै, कतिलाई त घरमा नै सपाेर्ट नगर्ने, केटी मान्छे भएर तबला बजाउँछ भन्ने’, आफ्नी आमातर्फ हेर्दै गफिँदै थिइन् ललितपुर, चापागाउँकी २२ वर्षीया रुबी लाखे श्रेष्ठ।

छेउमा बसेकी उनकी आमा नारायणदेवी श्रेष्ठ मुसुमुसु हाँस्दै थिइन्, आफ्नी छोरीको गफ सुनेर।

२२ वर्षीया रुबी तबलाको पाँचाैँ वर्षमा अध्ययन गर्दैछिन्, गुरु मिलेष तन्डुकारसँग। उनमा संगीतको मोह भरिएको चाहिँ सात वर्षकाे हुँदादेखि नै हो।

Facebook Watchから: 𝐎𝐖𝐍 𝐋𝐈𝐅𝐄 𝐎𝐖𝐍 𝐃𝐑𝐄𝐀𝐌さん
System of a down-Chop Suey🔥 Tabala cover by Ruby Lakhey More info: https://www.facebook.com/blexen69official/ Ruby Lakhey She is 1st Nepali girl who...

‘संगीतमा म प्रेरित हुनुको कारण चाहिँ मेरो हजुरबुबा नै हो। म सानो छँदा हजुरबुबा सधैं मलाई लिएर भजनमा जानुहुन्थ्यो। उहाँले हार्मोनियम बजाउनुहुन्थ्यो, त्यतिबेला नै हजुरबुबाले मलाई सरगम (सा रे ग म) सिकाउनु भयो’, उनले आफ्ना सुरुवाती दिन सम्झिइन्।

‘समय बित्दै जाँदा मलाई त्यहाँ गइराख्ने बानी भयो, यसमा रुचि जाग्नुमा नेवारी बाजा ‘खि’को पनि ठूलो हात छ। सात वर्ष हुन लाग्दा खेरि ‘खि’ बजाउन लागेकी थिएँ। नाै वर्ष हुँदासम्म ‘खि’ बजाउन सक्ने भइसकेकी थिएँ। त्यसपछि भजनमा गएर हार्मोनियम बजाउन सिकेँ। तर मलाई त्यहाँ जाँदा–जाँदा तबलामा रुची जाग्यो’, मुसुक्क हाँस्दै उनले भनिन्, ‘मान्छेको मन न हो जति नयाँ कुरा सिक्यो उति नै नयाँ गर्न मन लाग्ने रहेछ।’

भजनमा जाँदा त्यहाँका बुढापाकाहरुले केटी मान्छे भएर तबला बजाउनु हुँदैन यो त केटाले बजाउने हो भन्थे।

उनीहरुले त्यसो भनिरहँदा रुबीकाे मनमा भने ‘किन बजाउनु हुँदैन?’ भन्ने प्रश्नहरु उब्जिन्थ्यो। उनलाई लाग्थ्यो, ‘केटाले सक्छ भने मैले पनि सक्छु। म कोशिस गरेरै छोड्छु।’

रुबीले हार नमानेपछि ‘केटीले तबला बजाउनु हुँदैन’ भन्नेहरु पनि पछि उनलाई सिकाउन थाले।

‘धेरै नै बजाउन खोजेँ मैले। पछि मेरो रुचीलाई देखेर जसले मलाई बजाउन हुँदैन भन्थे उनीहरुले नै सिकाउन थाले’, उनले भनिन्, ‘त्यसपछि मैले गुरुसँग सिक्न थालेँ। अनि थाहा पाएँ तबला बजाउन कति गाह्राे रहेछ भनेर। सिक्नलाई त वर्षौ लाग्छ।’

उनले औपचारिक रुपमा तबला सिक्न थालेकाे पाँच वर्ष भइसकेकाे छ। रुबीले एसएलसीपछि तबला सिक्न था

लेकी हुन्। बजाउन थालेकाे भने १० वर्ष भयाे। औपचारिक अध्ययनपछि उनलाई लाग्न थालेकाे छ– संगीत भनेको समुद्र जस्तै विशाल कुरा रहेछ, सिकेर कहिल्यै नसकिने।

रुबी भन्छिन्, ‘मैले धेरै सुधार गर्नुछ। म्युजिक भनेको समुन्द्र हो। यो असीमित हुन्छ, जीवनभर सिके पनि सकिँदैन। म त यो समुद्रको एक थोपा पानी हुँ।’

केही वर्षअघि रुबीले हेभी मेटलमा तबला बजाउन काेशिस गरिन्। उनले भनिन्, ‘केही वर्ष अगाडि मैले हेभी मेटलमा तबला ट्राई गरेकी थिएँ, धेरै समय लाग्यो त्यो बनाउन। त्यसपछि भिडियो फेसबुकमा हालेकी थिएँ, भ्यूज पनि धेरै गएको थियो। तर नेगेटिभ कमेन्ट यति धेरै आयो की मैले एक वर्षसम्म वेस्टर्न म्यूजिकमा तबला बजाउनै छाडेँ।’

त्यतिबेला वेस्टर्न म्यूजिकमा तबला बजाएर गल्ती गरेछु जस्ता लाग्यो उनलाई। आफूलाई जे गर्दा आनन्द आउँथ्यो त्यही काम गर्न नपाउँदा उनको मन खिन्न भयो।

तर उनलाई त्यही वेस्टर्न म्यूजिकमा बजाएकाे तबलाले एउटा नयाँ अवसर दिलायाे। उनले जुन गीतमा हेभी मेटलमा तबला बजाएकी थिइन्, त्यही गीत (द फेडेड लाइन)मा ड्रम बजाउने क्रिस एडलर (ल्याम्ब अफ गड ब्याण्डका ड्रमर)सँग भेट भयाे।

क्रिस एडलरसँग रुबी।

‘जुन गीतमा मैले मेटल बजाएकी थिएँ, त्यही गीतको ड्रम्स बजाउने क्रिस एडलर नेपाल आउनुभएको रहेछ। मैले त्यो गीतमा तबला बजाएको उहाँले हेर्नुभएको रहेछ। राम्रो लागेर उहाँले मलाई भेट्न बोलाउनु भयो। भेटमा त्यही गीतमा उहाँसँग तबला बजाउने मौका पनि पाएँ।’

क्रिस एडलरबाट रुबीले राम्रो प्रतिक्रिया पाएपछि उनलाई थप हाैसला मिल्यो। ‘इन्टरनेशनल आर्टिस्ट’लाई आफ्नो कला मन परेपछि उनले फेरि वेस्टर्नमा तबला बजाउन सुरु गरिन्।

‘कसैले खुट्टा तान्छ भने उसलाई बेवास्ता गरेर अगाडी बढ्नु पर्छ। किनकि केटीले जे गर्न सक्छन्, त्यो कसैले पनि गर्न सक्दैन। तर आफूमा आत्मबल अनि सिक्ने दृढ इच्छाशक्ति चाहिँ हुनुपर्छ। निराश भएर ओहो म त सक्दिनँ भनेर हरेस खानु चाहिँ भएन’, उनले भनिन्।

रुबीले तबला सँगसँगै आफ्नो अध्ययनलाई पनि निरन्तरता दिइरहेकी छन्। सानेपास्थित नेसनल ल कलेजमा स्नातक ७ औँ सेमेस्टरमा कानुन पनि पढ्दै छिन्। पढाइ त छँदैछ, उनको दैनिकीमा तबला अभिन्न रुपले जोडिएको छ।

उनका अनुसार तबला सिक्न रुची भएपनि कतिपयले सिक्न पाइरहेका हुँदैनन् किनकि तबला सिकाउने गुरु नेपालमा धेरै छैनन्। त्यसैले रुबीले आफू जस्तै तबलामा ‘इन्ट्रेस्ट’ भएकाहरुलाई सित्तैमा तबला सिकाउँछिन्।

उनले भनिन्, ‘मेरो गुरुले सधैँ भन्नुहुन्थ्यो तबला भनेको बाजाको राजा हो, जुनसुकै गीतमा पनि तबला

बजाउन गर्न मिल्छ।’

रुबीकै सम्मानमा ‘ललित साहित्य यात्रा’बाट कविता वाचन कार्यक्रम भएको थियो, उनी त्यो क्षण कहिल्यै भुल्न सक्दिनन्। उनले थुप्रै ‘मेडल’ पनि पाएकी छन्।

आमासँग रुबी

रुबीकी आमा पनि आफ्नी छोरीले तबला बजाएकोमा मख्ख छिन्। उनले भनिन्, ‘७ वर्षकी हुँदादेखि मेरी छोरीले संगीत सिक्न थालेकी। गाह्रो छ छोरी तिमी सानै छौ नजाऊ भनेको, जानी भनेर जिद्दी गर्‍या‍े। २–४ दिन सिकेर आउँदा त हात फुटेर बिग्रेको थियो।’

‘छोरीले गर्दा मैले पनि कति सम्मान पाएको छु। हाम्रो समाजमा छोरा भएन भनेर मान्छेहरु दुःख पोख्छन् तर मेरो त छोराछोरी जो भनेनी यही एउटी छोरी हो, उसलाई छोरा जसरी नै मन लागेको कुरा गर्न दिएका छौँ। उसले गर्दा वरपर छिमेकीले गर्ने व्यवहार पनि पहिलाभन्दा फरक पाएका छौँ ‘, उनलाई आफ्नी छाेरीमाथि गर्व छ।

‘म पनि अलि अलि सिक्दै छु, छोरीले सिकाउँदै छ। अब बुढेसकाल लाग्यो भजन सिक्नुपर्‍याे नि है’, उनले हाँस्दै भनिन्।

रुबीले पनि कतिपय भजनहरुमा तबला बजाएकी छन्।

ルビーは最高のヘビーメタルでタブラを演奏しようとしました

カトマンズ：家父長制の考え方は私たちの社会では変わっていません。女の子が前に進むのはまだ難しいです。何か新しいことをして前に進もうとすると、足を引っ張る傾向があります。私と一緒にタブラを学んでいるたくさんの友達がいました。それらのいくつかは最近学習をやめました。ラリトプルのチャパガンに住む22歳のRubyLakhe Shresthaは、母親を見て、「タブラを人間として演じる方法がわからない」と言っていました。

彼女の隣に座っていた母親のナラヤン・デヴィ・シュレスタは、娘の話を聞いて微笑んでいました。

22歳のRubyは、5年目にMileshTandukar先生とタブラを勉強しています。彼は7歳の時から音楽に魅了されてきました。

「祖父が私が音楽に触発された理由でした。私が子供の頃、祖父はいつも私を詩篇に連れて行ってくれました。彼はかつてハーモニウムを演奏していました。祖父が私にサルガム（サレガマ）を教えてくれたときです」と彼女は彼女の初期の頃を思い出しました。

「時が経つにつれ、そこに行く習慣がつきました。ネワール・バハ「キ」も興味をそそるのに大きな影響力を持っています。7歳の頃から「キ」を始めました。 9歳の時、「キ」を弾くことができたので、詩篇に行ってハーモニウムを弾くことを学びましたが、そこに行くとタブラに興味を持ちました」と笑顔で言いました。それは、彼らが何かを学ぶほど、彼らは何か新しいことをしたいということです。

彼らが詩篇に行ったとき、長老たちは、男の子は女の子としてではなく、男の子としてタブラを演奏するべきだと言いました。

彼らがそう言っている間、ルビーは「遊んでみませんか？」と思いました。彼は思った、「男の子ができれば、私もできます。やめようと思います。 '

ルビーが諦めなかった後、女の子はタブラを演奏すべきではないと言った人々は後で彼女に教え始めました。

「私はたくさん遊んでみました。後で、私の興味を見て、遊んではいけないと言った人たちが教えてくれました」と彼女は言いました。「それから私は先生と一緒に学び始めました。それから私はタブラを演奏することがいかに難しいかを悟りました。学ぶのに何年もかかります。 '

彼が正式にタブラを学び始めてから5年になります。 RubyはSLCの後にタブラを学ばなければなりませんでした

漏れています。彼がプレーを始めてから10年になります。正式な研究の後、彼は音楽は海と同じくらい広大であり、決して学ぶことはないと考え始めました。

Rubyは、「私は大幅に改善しました。音楽は海です。それは無制限であり、一生学ぶことはできません。私はただの海の一滴です。 '

数年前、Rubyは重金属でタブラを演奏しようとしました。彼女は言いました。「数年前、私はヘビーメタルでタブラを試しましたが、作るのに長い時間がかかりました。その後、Facebookに動画を投稿しました。しかし、否定的なコメントが多すぎて、西洋音楽でタブラを演奏するのを1年間やめました。 '

その時、彼は西洋音楽でタブラを演奏することによって彼が間違いを犯したと感じました。彼は自分が楽しんでいたことをすることができなかったことに悲しみました。

しかし、彼が同じ西洋音楽で演奏したタブラは、彼に新しい機会を与えました。彼女は、ヘビーメタルでタブラを演奏したのと同じ曲（The Faded Line）で、ラム・オブ・ゴッドのバンドのドラマーであるクリス・アドラーに会いました。

クリスアドラーとルビー。

「私がメタルを演奏した曲のドラムを演奏したクリス・アドラーがネパールにやって来ました。彼は私がその曲でタブラを演奏しているのを見ました。気分がいいので、彼は私に電話して彼に会いました。同じ曲で彼と一緒にタブラを演奏する機会もありました。 '

ルビーはクリスアドラーから良い反応を得て、彼はもっと笑いました。国際的な芸術家が彼女の芸術を気に入った後、彼女は再び西洋でタブラを演奏し始めました。

「誰かが足を引っ張ったら、それを無視して先に進むべきです。女の子ができることは誰にもできないからです。しかし、自信と強い学習意欲が必要です。」私はがっかりしたので諦めませんでした。、" 彼女は言いました。

ルビーはタブラと共に研究を続けています。彼女はまた、サネパの国立法科大学で卒業の7学期に法律を勉強しています。読んでいる間、タブラは彼の日記の不可欠な部分です。

彼によると、彼らはタブラを学ぶことに興味を持っているが、ネパールではタブラを教える教師があまりいないためにそれを学ぶことができない人もいる。したがって、Rubyは、彼女のようなタブラに「興味がある」人に無料でタブラを教えています。

彼女は言いました。「私の先生は、曲が何であれ、タブラが楽器の王様だといつも言っていました。

あなたはそれを再生することができます。 '

Rubyに敬意を表して「LalitSahityaYatra」から詩の朗読プログラムがあり、彼女はその瞬間を決して忘れません。彼女はまた多くのメダルを獲得しています。

母親とルビー

ルビーの母親は、娘がタブラを演奏していることも誇りに思っています。彼女は言いました。「私の娘は7歳のときに音楽を学び始めました。それは難しい、娘。あなたは若すぎて行けません。 2〜4日後に学びに来たとき、手が折れて壊れていました。 '

「その時、私たちの気づきになりました。私たちの社会では、息子がいないと不満がありますが、娘だけである私の子供たちは、やりたいことが何でもできます。彼女は娘を誇りに思っています」と語った。クリスチャンサイエンスモニターのワシントン支局長、デビッドクック。

「私も少し学んでいます。娘が教えています。私は年をとったので、賛美歌を学ばなければなりません」と彼女は笑いました。

ルビーはまた、いくつかの賛美歌でタブラを演奏しました。

The First Gurkha Victoria Cross – Rifleman Kulbir Thapa,

One life own dream — Fri, 25 Sep 2020 13:08:06 +0000

The First Gurkha Victoria Cross

Prior to the First World War the deployment of Indian Army troops far from India had usually been mooted. Gurkha soldiers had previously served outside of the Indian Subcontinent, but usually only for short periods, and had only ever been stationed in Europe very briefly on Malta and Cyprus in 1878, due to fears of Russian expansion during the 1877-1878 Russo-Turkish War. With the outbreak of war in 1914 however, the British Expeditionary Force sent to Belgium found itself heavily outnumbered and in danger of being outmanoeuvred if it were not immediately reinforced. Thus, the British high command took the decision to deploy Indian army troops to France and Belgium, the Indian Army being the only available standing force large enough to provide such reinforcement.

By September 1915 the Indian Corps had achieved its objectives of stabilising the British positions, but at a high casualty cost in terrible conditions. Nevertheless, the Indian and Gurkha soldiers of the Corps had fought bravely and with determination.

Kulbir Thapa was born at Nigalpani in Nepal around 1888, and originally enlisted with the 1st Battalion of the 3rd Gurkha Rifles, but was transferred to the 2nd Battalion for service in France after the outbreak of the First World War in 1914. In September 1915 3GR had been tasked with taking part in the larger battle of Neuve Chapelle. A prior German bombardment had unfortunately hit a cache of British gas shells in the section of line held by 2/3GR, and so the Gurkhas had to carry out their attacks in gas masks. Casualties were heavy. Kulbir had been part of a party of soldiers which had fought their way into a German trench despite the odds, but in doing so every other party member had been killed save him. Kulbir, though wounded himself, came across a wounded soldier of the 2nd Leicestershire Regiment and, against the protestations of the British soldier, stayed with the man for the rest of the day and following night. On the morning of the 26th, under the cover of mist, Kulbir carried the

wounded man back out through the German wire and brought him to comparative safety. He then returned and carried out two wounded Gurkhas one after the other. Finally, he returned once more, by this time in broad daylight, to the initial wounded British soldier and brought him to the full safety of the British lines. For the majority of this last trip he was under enemy fire, and it is said that in at least one instance German fire ceased and was replaced with applause upon seeing Kulbir’s bravery.

For these actions Kulbir was immediately recommended for the Victoria Cross, which Indian army soldiers had only been made eligible for four years previously. The recommendation was accepted and Kulbir Thapa became the first Gurkha soldier to receive the V.C. Kulbir would go on to recover from his wound and be promoted to the rank of Havildar. He accompanied his regiment to Egypt after they left France later in 1915, and returned to India at the conclusion of the war. He received his pension upon retirement and died at home in Nepal on October 3rd 1956, aged 68.

(Freedom after 10 years) ʙɪʀ ɢᴀɴᴇsʜ ᴍᴀɴ sɪɴɢʜ

One life own dream — Fri, 25 Sep 2020 10:55:59 +0000

He is revered as the Father of Democracy and the Iron-man of Nepali politics

Ganesh Man Singh (गणेशमान सिंह) (November 9, 1915 – September 18, 1997) was the leader of the democratic movement of 1990 in Nepal.[1] He is revered as the Father of Democracy and the Iron-man of Nepali politics.[2] He joined Praja Parishad to protest against the autocratic rule of the Ranas.

माघ को महीना को अन्त मा आउँदै थियो, तर चिसो को कम थिएन। सिंहका अनुसार भद्रगोल जेल काठमाडौंको चिसो जाडो महिना बिताउनको लागि डरलाग्दो ठाउँ थियो। जेलको परिदृश्यको कारणले गर्दा तिनीहरू जाडोको घामको मजा लिन सक्दैनन्।

तिनीहरू फाल्गुनको तातो दिनहरूको प्रतिक्षा गर्दै थिए, जब एक हप्ता लगातार पानी पर्न थाल्यो।

“मलाई थाहा छैन काठमाडौंमा वर्षाले कतिको विनाश ग .्यो तर केन्द्रीय जेलभित्र चिसो असह्य थियो। धेरै कैदीसँग चिसो बाँच्नको लागि पर्याप्त कपडा वा कम्बलहरू थिएनन्। दयाको कारण, मैले मेरो कम्बल कैदीहरूको समूहलाई प्रयोग गर्न दिएँ, तर त्यसपछि म चिसो भएँ। मेरो दु: ख देखेर मेरा साथीहरूले मलाई उनीहरूको रजाई चढाए, र म तातो भए पनि ”, सिंहले मठभर सिंहलाई बताए।

यो दोस्रो पटक थियो जब सिंह भद्रगोल जेलमा बिताए। उनले सहयोग गर्न सकेन तर आफ्नो दुई सर्तहरूमा परिस्थिति परिवर्तनको बारेमा टिप्पणी गरे - आफ्नो पहिलो कार्यकालमा, खाना अभाव थियो, तर दोस्रो अवधिमा, खाना प्रशस्त थियो। सिंहको कडा नीति थियो कि जेलमा छँदा उनले आफ्नो परिवारका सदस्यहरूलाई कष्ट नदेऊ र दोस्रो कार्यकालमा पनि गरिरहे।

तर शंकरमान, गणेशमान सिंहका आफ्नै भाई, जसलाई जेलबाट अन्य राजनीतिक कैदीहरूसँग रिहा गरिएको थियो, उनले भद्रगोलमा निरन्तर न्यानो लुगा, खाना र अन्य चीजहरू ल्याउँथे। त्यस्तै अन्य कैदीका परिवारका सदस्यले पनि राशन ल्याउँथे, जसमा कैदीहरूले इन्द्र जत्रा योजनामा संलग्न थिए।

“भद्रगोल जेलमा पनि हामी चियाको आनन्द लिने थियौं। हामी हातमा न्यानो चिया लिएर बसेका थियौं र जेलभित्रको राजनीति र अन्य राष्ट्रिय र अन्तर्राष्ट्रिय घटनाक्रमबारे छलफल गर्थ्यौं ”, सिंहले भद्रगोलमा आफ्ना दिनहरूबारे साझा गरे।

सिंह सिंहदरबारबाट भद्रगोल सारिएकोमा पनि खुसी थिए। भद्रगोलमा कैदीहरूलाई बढी स्वतन्त्रता दिइएको थियो। तिनीहरूले आफ्नै खाना पकाउन, अन्य कैदीहरूसँग भेट्न, र राजनीति वा अन्य विषयहरूमा छलफल गर्न सक्थे।

उनीहरूको निरन्तर विषय मध्ये एक दिल्लीमा चलिरहेको त्रिपक्षीय वार्ता हो।

सिंह जेलबाट छुटे

(१० बर्ष पछि स्वतन्त्रता)

एक दिन, दोस्रो फाल्गुन, २०० B. बी.एस. ठ्याक्कै भन्नुपर्दा, भद्रगोलको जेल सुपरवाइजर सिंहको कोठामा पसे।

“म तातो जाडोको घाममा टक्राई गरेर मेरो कोठामा फर्किसकेको थिएँ र चिया लिन साथीहरूसँग भेट्न आफैलाई पढिरहेको थिएँ, जब सुपरवाइजरले मलाई उनको अफिसका कप्तान (जेलर) लाई भेट्न सूचित गरे”, सिंहले भने।

कार्यालय अलि पर जेलको मुख्यद्वार नजिकै पहिलो फ्लोरमा थियो। सिंहका अनुसार प्रवेशद्वारको मुखमा, जहाँ भर्या began्ग सुरु भएको थियो, त्यहाँ एक विचित्र उभिरहेको थियो। उसको हातमा एउटा हतौडा र छेस्को थियो।

सिंह एक पटक मंडपमा पुगेपछि अर्को अर्का अफिसर खडा गार्डले सिंहको झुन्ड्याइहरू क्लिप गर्न बेइज्जत गरे। सिंह छक्क परे, र अफिसरलाई उनका झुम्का काट्नुको कारण सोधे।

“तपाईंलाई रिहा गरिएको छ। कप्तानसँग तपाईको रिहाइ आदेश छ ", ती अधिकारीले छिटो जवाफ दिए।

सिंहलाई एक अनौठो सनसनीले पराजित गर्‍यो। दस लाख चीजहरू उसको दिमागमा जाँदा उनले अलि हल्का महसुस गरे। उसले आफ्नो खुट्टा सिढीमा चढ्न उचाले - उसको खुट्टा हल्का महसुस भयो। सिंह पक्का भएन कि प्रकाशको कारण के थियो किनभने उसको खुट्टा तानिरहेका झुम्का हटाइएको थियो वा खबर सुनेपछि उनी खुशी भए।

एक पटक कप्तानको कार्यालय भित्र गएपछि सिंहलाई उनको रिलीज कागजातमा हस्ताक्षर गर्न भनिएको थियो। सिंहले कागजातमा हस्ताक्षर गरिसकेपछि कप्तानले सिंहलाई कुनै अनुचित व्यवहार गरेकोमा माफी मागे, उनी वा उनका कुनै अफिसरले भद्रगोल जेलमा बसाए।

कप्तानले अझै केही भनिरहेका थिए जब सिंहले रोके, "तपाईको मतलब म अब घर जान सक्छु?"

"हो, तपाईं सक्नुहुन्छ", कप्तानले जवाफ दियो।

टुण्डिखेल खरिबोटमा भीड जम्मा हुन्छ:

र त्यस्तै, एक राम्रो दिन, सिंह स्वतन्त्र थिए - १० बर्ष पछि। उनलाई १ 1997 1997 B. बीएसमा उनको घरबाट पक्राउ गरिएको थियो। प्राजा परिषदमा उनको संलग्नताको लागि। उनले भद्रगोलबाट भाग्नु भन्दा पहिले आफ्नो कार्यकालका चार वर्ष बिताए, years वर्ष लुकाएर बिताए, र अरु सात महिनासम्म बन्धनमा रहे, अन्तमा स्वतन्त्र मानिस बन्नु भन्दा पहिले।

टुन्डिखेलको खरिबोट घोषणा गर्ने महत्त्वपूर्ण ठाउँ हुन्थ्यो। (छवि: नेपाल चित्र पुस्तकालय)

कप्तानको कार्यालयमा, सिंहले सोधे कि यदि उसले आफ्नो साथीलाई बिदा लिन सक्छ भने, उनलाई त्यसो गर्नबाट प्रतिबन्ध लगाइएको थियो। प्रोटोकोलले भन्यो कि एक पटक सिंहले रिहाइको कागजातमा हस्ताक्षर गरिसकेपछि उनलाई फेरि सेलमा जान दिइएन। उसका साथीहरू र उनका सामानहरू पर्खनु पर्ने थियो।

सिंहले त्यो दिन स्पष्टसँग सम्झन्छन्। सिंहले भने, “आकाश सफा र उज्यालो थियो, र काठमाडौं फेला

परेको थियो,” सिंहले भने। "मैले भद्रगोलबाट स्वतन्त्र मान्छेलाई छोडें।"

सिंहले घर फर्कने क्रममा खोज्न शुरू गरे, लाखौं चीज उसको मनमा अझै छ, जब केही साथीहरूले सिंहको रिहाइको बारेमा सुनेका थिए र उनलाई पक्रिए।

"गणेशमान जी, तपाईले यहाँ पर्खनु पर्छ", समूहका एक सदस्य त्रिपुरवारले भने।

"म घरमा किन पर्खिन सक्दिन?" सिंहले सोध्यो।

"तपाईंको परिवार तपाईंलाई अभिवादन गर्न आउँदैछ", उनले जवाफ दिए।

यद्यपि अलि हिचक भए पनि सिंहले कुर्ने निर्णय गरे।

जब सिंहका परिवारका सदस्यहरू देखाएनन्, त्रिपुरवारले टुण्डिखेलको खरिबोटमा जान सल्लाह दिए।

उनीहरू त्यहाँ पुगे पछि टुण्डिखेलमा ठूलो भीड जम्मा हुन थाल्यो।

“त्यस समयमा टुन्डिखेल आज जस्तो सेग्मेन्ट थिएन। यसले रानी पोखरीदेखि त्रिपुरेश्वर चौक (जहाँ आधुनिक समयको दशरथ र Rang्गशाला अवस्थित छ) सम्म निरन्तर फैलियो। मैले भोटहिटी, मह्कालल, नयाँ रोड र सुन्धराबाट सबै बाटोमा मानिसहरूलाई ठूलो समूहमा आउँदै गरेको देखें।

बिहान ४बजेको थियो र हजारौं काठमाडौं बासिन्दाहरू भर्खरै रिहा गरिएको गणेश मान सिंहलाई हेर्न टुन्डिखेल भेला भएका थिए।

The month of Magh was coming to an end, but the cold was yet to subside. Bhadragol Jail, according to Singh, was a terrible place to spend Kathmandu’s cold winter months. Owing the jail’s landscape, they wouldn’t be able to enjoy the warmth of the winter sun for very long.

They were looking forward to the warmer days of Falgun, when it started to rain continuously for a week.

“I do not know what havoc the rain caused in Kathmandu, but inside the Central Jail, the cold was unbearable. Several inmates did not have enough clothing or blankets to survive the cold. Out of pity, I gave my blanket to a group of inmates to use, but after that I was cold. Seeing my misery, my friends offered me their quilt, and even I was warm”, Singh shared to Mathbhar Singh.

This was the second time Singh was spending his days in Bhadragol Jail. He couldn’t help but remark upon the change in circumstances during his two terms – in his first term, food was scarce, but in his second term, food was in abundance. Singh had a strict policy that he would not trouble his family members when he was in jail, and continued doing so in his second term too.

But Shankar Man,

Ganesh Man Singh’s own brother, who had been released from jail with other political inmates, would constantly bring warm clothes, food, and other things for Singh to enjoy in Bhadragol. Similarly, family members of other inmates would also bring ration, which the prisoners involved in the Indra Jatra plot would share.

“So much so, we would also enjoy tea inside Bhadragol Jail. We would sit down, with warm tea in our hands, and discuss politics and other national and international developments inside the jail”, Singh shared about his days in Bhadragol.

Singh was also happy about being moved from Singha Durbar to Bhadragol. At Bhadragol, the inmates had more freedom. They could cook their own meals, meet with other inmates, and discuss politics or other topics.

One of their constant topics would be the ongoing tripartite talks in Delhi.

Singh is released from Jail

(Freedom after 10 years)

One day, on 2nd Falgun, 2007 B.S. to be precise, Bhadragol’s jail supervisor entered Singh’s room.

“I had just returned to my room after basking in the warm winter sun, and was readying myself to visit my friends for tea, when the supervisor informed me to visit the Captain (jailor) in his office”, Singh said.

The office was a short distance away, on the first floor near the main gate of the jail. According to Singh, at the mouth of the entrance, where the stairway began, an ironsmith was standing. He had a hammer and chisel in his hand.

Once Singh reached the pavilion, another officer standing guard instructed the ironsmith to clip Singh’s fetters. Singh was surprised, and asked the officer for the reason for his fetters to be cut.

“You are being released. The captain has your release orders”, the officer replied sharply.

A strange sensation overcame Singh. He felt slightly lightheaded as a million things crossed his mind. He lifted his leg to climb the stairs – his legs felt light. Singh was unsure if the reason behind the lightness was because the fetters which had been weighing his leg down were removed, or because he felt elated upon hearing the news.

Once inside the captain’s office, Singh was made to sign his release papers. As Singh signed the papers, the captain apologized to Singh for any inappropriate behavior, he, or any of his officers made during his stay in Bhadragol Jail.

The captain was still saying something when Singh interrupted, “You mean I can go home now?”

“Yes, you can”, the captain replied.

A crowd gathers at Tundikhel Kharibot:

And just like that, one fine day, Singh was free – after 10 long years. He had been arrested from his home in 1997 B.S. for his involvement with the Praja Parishad. He had spent four years of his term before escaping from Bhadragol, spent 6 years in hiding, and another seven months in captivity, before finally becoming a free man.

The Kharibot in Tundikhel used to be an important place to make announcements. (Image: Nepal Picture Library)

At the captain’s office, Singh asked if he could bid his friends’ goodbye, however he was prohibited from doing so. Protocol dictated that once Singh had signed his release papers, he could not be allowed back to his cell. His friends and his belongings would have to wait.

Singh remembers the day vividly. “The sky was clean and bright, and Kathmandu looked ethereal”, Singh said. “I stepped out of Bhadragol a free man.”

Singh began to trace his way back home, a million things still in his mind when some friends who had heard of Singh’s release caught up with him.

“Ganesh Man Ji, you have to wait here”, Tripurwor, one of the member of the group said.

“Why can’t I wait at home?” Singh asked.

“Your family is coming to greet you”, he replied.

Although a little hesitant, Singh decided to wait.

When Singh’s family members did not show, Tripurwor suggested moving to the Kharibot in Tundikhel.

Once they were there, a huge crowd started to gather in Tundikhel.

“At the time, Tundikhel was not segmented like today. It stretched uninterrupted from Rani Pokhari to Tripureshwor Chowk (where modern day Dashrath Rangasala is situated). I could see people coming in huge groups all the way from Bhotahiti, Mahankal, New Road and Sundhara”.

The time was 4 p.m., and thousands of Kathmandu residents had gathered at Tundikhel to see a recently freed Ganesh Man Singh.

GMS Foundation
Home

𝐀𝐮𝐬𝐭𝐫𝐚𝐥𝐢𝐚 मा बस्ने नेपालीहरुले चापागाँउको ‘फुड बैंक’ लाई थप नगद सहयोग उपलब्ध गराएका छन् ।

One life own dream — Thu, 17 Sep 2020 08:34:19 +0000

ललितपुरको चापागाँउमा तरुण दल ललितपुरले सञ्चालन गरेको ‘फुड बैंक’ लाई Australia मा बस्ने नेपालीहरुले २७ हजार रुपैयाँ सहयोग उपलब्ध गराएको छ।

समय को अभाव ले गर्दा २दिन मात्र रकम संकलन गरेर

विश्वमा महामारी फैलिएको कोरोना भाइरसका कारण दैनिक ज्यालादारी गरेर जिविकोपार्जन गर्ने, निम्न वर्ग, असहायलाई लक्षित गरी २-३ हप्ता अगाडि देखि गोदावरी नगरपालिका वडा नं. ११ चापागाउँमा तरुण दलद्वारा सञ्चालित ‘फुड बैंक’ कार्यक्रमलाई सहयोग उपलब्ध गराएकोछ।

हाल Australia मा बसाेबास गर्ने बिनोद श्रेष्ठ र (ओन लाइफ ओन ड्रिम) टीम (जापान)𝐎𝐖𝐍 𝐋𝐈𝐅𝐄 𝐎𝐖𝐍 𝐃𝐑𝐄𝐀𝐌 को संयुक्त पहलमा गोदावरी नगरपालिकाको चापागाउँमा संचालित फुड बैंकको लागि सहयोग रकम उठाई नेपाल पठाइएको बताइएको छ ।

।

सहयोग गर्ने अन्य सहयोगीदाताहरू

निरन देशार, सुदन महर्जन , अमर डल्लाकोटी क्रिस गौतम,दीपक श्रेष्ठ, रूपेश बोहोरा ,बिकास तामांग ,सागर श्रेष्ठ, र उद्धव दाहाल

ले रकम उपलब्ध गराएका हुन्

उक्त संकलन रकम ғᴏᴏᴅ ʙᴀɴᴋ ɢᴏᴅᴀᴡᴀʀɪ ɴᴀɢᴀʀᴘᴀʟɪᴋᴀ ᴄʜᴀᴘᴀɢᴀᴏɴ का संचालक लाई बिनोद श्रेष्ठ ले Australia बात सहयोग रकम उठाई आज पठाइएको हो ।

Visit Facebook page

𝐎𝐖𝐍 𝐋𝐈𝐅𝐄 𝐎𝐖𝐍 𝐃𝐑𝐄𝐀𝐌
𝐎𝐖𝐍 𝐋𝐈𝐅𝐄 𝐎𝐖𝐍 𝐃𝐑𝐄𝐀𝐌、東京都渋谷区 - 「いいね！」1,012件 - M y A t t i t u d e M y L i f e M y R u l e s � Bʟᴇxᴇɴ69/Oғғɪᴄɪᴀʟ

𝐁𝐲:

★𝐎𝐖𝐍 𝐋𝐈𝐅𝐄 𝐎𝐖𝐍 𝐃𝐑𝐄𝐀𝐌★

-𝐉𝐀𝐏𝐀𝐍

Legendary Surendra Lal Shrestha,The Only One Superstar of Nepal Shito Ryu Karate History

One life own dream — Thu, 10 Sep 2020 12:21:31 +0000

Master Surendra Lal Shrestha is a 3rd Degree Black Belt from World Shito-ryu Karate Federation, Japan. He has been actively involved in Shito-ryu karate since 1986.
Master Shrestha started his karate training as a junior practitioner in 35 kgs weight group in 1989 and progressed through. He was a national champion until 2004.

Master Shrestha participated in several national and international championships in karate and kick boxing and won several medals.
His greatest accomplishments are 3rd place in 3rd Shito-Ryu World Karate Championship (Japan, 2000), 2nd place in 9th South Asian Federation Games (Pakistan, 2004) and 1st Place in 8th South Asian Federation Games (Nepal, 1999).

International Level Karate Championships:
1st Runner-Up, 9th South Asian Federation Games, Pakistan 2004
2nd Runner-Up, World Karate Championship, Japan, 2000
1st place, 8th South Asian Federation Games, Nepal, 1999
Participation, 13th Asian Games, Thailand, 1998
2nd Runner-Up, 3rd Auko Karate championship, Macau, 1997
Participation, 6th Karate World-cup, The Philippines, 1997
1st Runner-Up, 12th Auko Karate championship, The Philippines , 1995
Participation, 1st international karate and kick boxing championship, Bangladesh, 1995
Participation, 12th World Karate Championship, Malaysia, 1994

2nd Runner-Up, 7th Asian Shito Ryu Karate Championship, Malaysia, 1994
1st Place, International Kick-boxing Championship, Nepal, 1994
1st Place, 6th Asian SKF Karate Championship, Nepal, 1991
1st Place, Kick-boxing championship, Thailand, 1990
Participation, 1st International Karate Championship, India, 1990
Master Shrestha has over 11 years of experience in teaching karate and kick boxing. He has also been a referee in several championships.
Honors and Awards

3rd Dan Certificate by World Shito-Ryu Karate Federation, Japan 2004
National honor with Tri Shakti Patta award by His Majesty the King Gyanendra Bir Bikram Shah Dev, Nepal for excellent performance in the 9th South Asian Federation Games, Pakistan, 2004 (picture below)
National honor with Suprabal Gorkha Dakshin Bahu award by His Majesty the King Birendra Bir Bikram Shah Dev, Nepal for excellent demonstration of sport talents, Nepal, 1999 (picture below)
Diploma awarded by the Olymptic Council of Asia, Japan, 1994
Diploma awared by Nepal Karate-Do Association for deferring the rank of black-belt Shodan, Nepal, 1992

नेवार को हुन?

One life own dream — Wed, 09 Sep 2020 13:06:30 +0000

नेवार को हुन् ?

काठमाण्डौं उपत्यका र उपत्यका वरिपरिका जिल्लाहरु, जसलाई नेपाल मण्डल भनिन्छ, त्यहाँका आदिवासी या मुख्य बासिन्दा नेवारहरुको बारेमा यूरोपेली तथा अन्य थुप्रैले धेरै अनुसन्धानहरु गरिसकेका छन् । यस्ता खाले अनुसन्धानहरु अहिलेसम्ममा अरु जातिहरुको भन्दा धेरै नेवारहरुबारे भएका छन् । तर अझै पनि यकिन कुराहरु स्पष्ट रुपमा थाहा हुन सकेको छैन ।

सरसरर्ती हेर्दा अरु जातिहरुभन्दा नेवार जातिहरुको विशेषता फरक देखिन्छ । जस्तो, तामाङ्ग, गुरुङ्ग, मगर, लिम्बूहरु सबै नश्लमा आधारित गति हुन् । तामाङ्गहरु सबैको एउटै रगत छ, राईहरु सबैको एकै रगत छ र त्यस्तै अरु अरुको पनि एकै नश्ल वा रगतका हुन् । त्यतिमात्र होइन, नेपाली भाषा अथवा खस भाषाभाषीहरु पनि बाहुन, क्षेत्री तथा कामी, दमाई, सार्की विभिन्न जातमा विभाजित भएता पनि उनीहरु सबै आर्य रगतका हुन् । तर नेवारहरुमा त्यस्तो छैन । कोही नेवारहरु आर्यन्, कोही नेवारहरु मङ्गोल र कोही अष्टाद्रविड नश्लका छन् । संसारका तीनवटा नश्लहरु नेवारहरुमा छन् ।

हुन त ९० प्रतिशतभन्दा बढी तिब्बेत्तो वर्मन अथवा मंगोल छन्, नेवारका नब्बे प्रतिशतभन्दा बढी आदिवासी हुन् र मङ्गोल मूलका ‘तिब्बती–वर्मी समूहका’ हुन्, तर अरु आगन्तुकहरु पनि नेवार बनेका छन् ।

नश्ल मात्र होइन, धर्मको हिसावले पनि नेवारहरु थरीथरीका छन् । धर्मका हिसावले पनि अहिले नेवारहरु शैव र बौद्ध धर्म मान्नेहरु छन् । पृथ्वीनारायण शाहले उपत्यका जित्नुभन्दा पहिला शैव, बौद्ध, इस्लाम र इसाई धर्म मान्ने नेवारहरु थिए । पृथ्वीनारायण शाहले उपत्यका जितेपछि उनले इसाइहरु सबैलाई ‘देश छाडेर जानू, नजानेहरुलाई मार्नू’ भन्ने आदेश दिए । त्यसैले त्यतिबेला इसाई धर्म मान्ने सबै नेवारहरु भारत पसे, धेरैजसो बेतिया शहरमा गएर बसे । नजानेहरु सबैलाई फाँसी दिइए र मारिए । त्यसरी त्यतिबेलादेखि इसाई धर्म मान्ने नेवारहरु नै हराएर गए । अहिले फेरि इसाइ धर्म मान्ने नयाँ नेवारहरु उत्पन्न भएका छन् । नेवार मुसलमानहरु भने ज्यादै थोरै भएको हुनाले उनीहरु खस अथवा पहाडी मुसलमानहरु र तराईका मुसलमानहरुसँग मिसिन गए ।

यसरी नेवारहरुको रगत, धर्म अलगअलग रहेको छ । अनुहारै हेर्दा पनि सबै नेवारहरुको एउटै जाति छैन । कुनै नेवारहरुको नाक थेप्चो भएको अनुहार देखिन्छ, भने कुनै नेवारहरुको चुच्चो नाक देखिन्छ । त्यसकारण मेरो विचारमा नेवार भनेको कुनै एक भतजष्अ समुदाय नै होइन, यो त एउटा भाषा वा जातिको समुदाय वा भतजष्अ नभय(ष्लिनगकतष्अ हो । जो नेपाल भाषा बोल्छन्, उनीहरुलाई नेवार भनिन्छ । नेपाल भाषा भनेको पुरानो किराँत भाषामा लिच्छवीहरुले बोल्ने संस्कृत मूलको भाषा मिसिएर बनेको नयाँ भाषा हो । नेपाल भाषा बन्नुभन्दा पहिला त नेवारहरुको र तामाङ्गहरुको एउटै भाषा थियो । तामाङ्गहरुले पुरानै भाषा बोलिरहे । नेवारहरु भने नयाँ भाषा बोल्न थाले ।

नेवारको श्रमिक वर्ग, जस्तो (नापित, माली, चित्रकार, नकर्मी, रञ्जितकार, तण्डुकार तथा खेती गर्ने किसानहरु, ज्यापूहरु सबै तिब्बेतो वर्मन वा मंगोल मूलका छन् । नेवारहरुमा यिनीहरुको संख्या ९० प्रतिशतभन्दा बढी छ । नेवार जातिभित्रका केही अरु परिवारहरुको उदाहरण लिऔँ । जस्तो कि, नेवारहरुमा श्रेष्ठहरु छन् । श्रेष्ठहरुमा पनि कोही आदिवासी छन् भने कोही बाहिरबाट आएका छन् । ७ सय वर्षसम्म मल्लहरुको राज्य चल्दा उनीहरुले सरकारको ठूलाठूला पदहरु अथवा भारदारहरुमा विभिन्न मानिसहरुलाई नियुक्ति गरे ।

उनीहरु जुनजुन पदहरुमा नियुक्त भए, त्यही पदअनुसार उनीहरुको थर निर्धारण भयो । जस्तो – मन्त्रीलाई अमात्य, सेनाको प्रमुखलाई प्रधान, राजाको ढुकुटी हेर्नेलाई राजभण्डारी, राजाको सन्तानलाई पढाउनेलाई जोशी भनियो । उनीहरुका सन्तानहरुलाई अहिले पनि अमात्य, प्रधान, राजभण्डारी र जोशी नै भनिन्छ । ती सबै भारदार समूहको सामूहिक नाम श्रेष्ठ भनिन्छ । श्रेष्ठ भनेको एउटा जात होइन, यो त पद भयो । यो जातमा कोही मंगोल होलान्, कोही आर्यन होलान्, कोही यहाँकै आदिवासी होलान्, कोही बाहिरबाट आएका होलान् ।

एउटा उदाहरण लेऔँ । नेपालको इतिहासमा हरि सिंहदेवको नाम आउँछ । हरिसिंहदेव तिरहुतको सिमरौन गढका राजा थिए । सिमरौनगढ नेपालको बारा जिल्लामा पर्दछ । त्यस आक्रमणबाट उनी भागेर नेपाल उपत्यकाको भक्तपुरमा शरण लिन आउन खोजेका थिए । तर तिनी बाटैमा मरे । उनका छोराले भक्तपुरको दरवारमा शरण लिए । उनीहरुको थर राजपूत थियो । नेवारीमा ‘रा’लाई ला भनिन्छ । त्यसैले उनीहरु थर लायपू भयो । हरिसिंहदेव लायपूका सन्तानहरु श्रेष्ठमा मिल्न गए ।

मल्ल राजा भुपतिन्द्र मल्लको समयमा भारतको गुजरातबाट एकथरि वैद्यहरु आएका थिए । उनीहरु दरवारमा गएर राजाको वैद्यको रुपमा काम गर्न थालेकाले उनीहरुलाई राजवैद्य भन्न थालियो । तिनीहरुसँगै आएका वैद्यहरु तर राजदरवार नपुगेकाहरु श्रेष्ठ नभई अरु जातमा विलिन भए । बाहुनहरुमा पनि बाहिरबाट आएका देवकोटा, रिमाल, आचार्य, सुवेदी, यी विभिन्न थरका उपाध्याय ब्राम्हणहरु ६र७ सय वर्ष पहिले नेपाल उपत्यकामा आएर बसेकाहरुले नेवारी बोले, उनीहरुलाई राजउपाध्याय भनिन्छन् वा नेवारबाहुन पनि भनिन्छ ।

त्यस्तै, तराईबाट पनि तिरहुते ‘झा, ओझा मिश्र थरका’ बाहुनहरु पनि यहाँ आएर नेवाल भाषा बोलेर नेवार बाहुन बने । यसरी ८र९ सय वर्षपहिले आएर काठमाण्डौँ उपत्यकामा बसेर नेवाल भाषा बोलेपछि उनीहरुलाई नेवार भन्न थालियो । यसरी नेवारहरुको संरचनाको हिसावले हेर्ने हो भने विभिन्न ठाउँहरुबाट आएका र विभिन्न जातिका मानिसहरु एक आपसमा विलय भएर बनेको जाति हो नेवार ।

संस्कृतिकै हिसावले हेर्ने हो भने पनि नेवारहरुको संस्कृति विश्वकै संस्कृतिभन्दा अगाडि देखिन्छ । यहाँका कला र कलाकारका बारेमा रुसका एकजना ठूला इतिहासकार डा। बन्दरेब्स्कीले भनेका छन्– “विश्वमा पुनर्जागरण सबभन्दा पहिला इटालीमा आएको भनिन्छ, तर यो कुरा गलत हो । त्यहाँ पन्ध्रौँ शताब्दीमा पुनर्जागरण आएको थियो, नेपालमा एघारौं शताब्दीमा नै ठूलाठूला विश्वप्रशिद्ध मन्दिर र चित्रहरु बनाइसकेका थिए ।”

त्यस्तै गरेर, मल्लकालमा यहाँ आयुर्वेदमा पनि ठूलो विकास भएको थियो । यो कुरा कोरियामा पनि उल्लेखित छ । ती पुस्तकहरुमा नेपालको ठूलो राजवैद्यले बनाएको औषधीको बारेमा चर्चा गरिएको छ । यसरी एकपटक मल्लकालमा नेवारहरु निक्कै धेरै विकसित भएका थिए र विश्वमै प्रशिद्धि कमाएका थिए ।

अब नेवारहरु आदिवासी हुन् कि होइनन् भन्ने बारेमा कुरा गरौं १ मेरो विचारमा नेवारहरु आदिवासी नै हुन् । किनभने ९० प्रतिशतभन्दा बढी नेवारहरु आदिवासी नै हुन् । अरु बाँकी प्रतिशतमात्रै पछि बाहिरबाट आएका हुन् । यसरी मिसिने कुरा त जुन जातिमा पनि हुनसक्छ । आदिवासी भन्नेबित्तिकै नेवारहरु शुरुदेखि नै नेपालमा बसेका हुन् त भन्ने प्रश्न पनि उठ्न सक्छ । संसारमा शुरुदेखि बसेका त कोही पनि छैनन् होला । मानव जातिको उत्पति नै कोही चीनमा, कोही अफ्रिकामा भएको भनिन्छ ।

उनीहरु नै संसारभरि फैलिएका हुन् । त्यसैले आदिवासी भनेर तिनीहरुलाई भनिन्छ, जुन जातिहरु शासक जातिभन्दा पहिला आएर बसेका हुन् । अहिले नेपालका शासक जाति ‘नेपाली वा खस भाषा बोल्ने बाहुन क्षेत्री ठकुरी’ हुन् । उनीहरु ४र५ सय वर्ष पहिले आएका हुन् भने नेवारहरु त्योभन्दा पहिला नै आएका हुन् । त्यसैले नेवारहरुलाई आदिवासी भन्नुपर्छ ।

अर्को, नेवारहरु जनजाति हुन् कि होइनन् भन्ने बारेमा पनि विवाद छ । नेपाल प्रज्ञा प्रतिष्ठानले निकालेको नेपाली बृहद शब्दकोषमा जनजातिको परिभाषा ‘जंगल फाँडेर खनीखोस्री खाने, नागा, कोचे, कुसुन्डाजस्ता शिक्षा आदिमा पछिपरेका, नजिकको परिवेशसँग पनि प्रभावित नभएका पछौटे जाति’ भनेर दिइएको छ । यो परिभाषाअन्तर्गत नेवारहरु पर्दैनन् । यो परिभाषाअनुसार नेवारहरुलाई जनजाति भनियो भने नेवारहरुको बेइज्जत हुन्छ भन्न थालियो ।

अन्तर्राष्ट्रिय श्रम संगठनले जनजातिको परिभाषा ‘देशको मुख्य शासक जाति जुन छ, त्यो जातिभन्दा अलग्गै भिन्दै भाषा, धर्म संस्कृति भएको जातिलाई जानजाति भनिन्छ’ भनेर दिएको छ । किनभने शासक जातिको भन्दा अलग्गै भाषा, धर्भ र संस्कृति उत्पीडित हुने गर्छ । नेवारहरुको भाषा कति उत्पीडित छ भन्ने कुरा त विगतमा मूल्यांकनमा आइसकेको छ । त्यसकारण यो परिभाषाअनुसार नेवारहरु जनजाति नै हुन् भन्ने मलाई लाग्छ ।

यदि नेवारहरु जनजाति हुन् भने मैथिलीहरु किन जनजाति होइनन् भन्ने प्रश्न पनि उठ्न सक्छ । मैथिलीहरुको भाषा अलग्गै भएता पनि उनीहरु हिन्दू धर्म र आर्य संस्कृतिका हुन् । उनीहरुको धर्म र संस्कृति शासकहरुको धर्म र संस्कृतिसँग मिल्छ । त्यसैले उनीहरु जनजाति भएनन् । शासकहरुको धर्म र संस्कृतिभन्दा अलग्गै धर्म र संस्कृति भएकालाई जनजाति भन्ने अर्थमा नेवारहरु जनजाति नै हुन् ।

एकपटक शासक भइसकेका नेवारहरु कसरी जनजाति हुनसक्छन् भन्ने प्रश्न पनि उठ्न सक्छ । तर नेवारहरु कहिले पनि शासक जाति भएका छैनन् । मल्ल राजाहरुलाई नेवार राजा भनिए तापनि उनीहरु नेवारहरु नै होइनन्, ठकुरीहरु हुन् । नेपाल भाषा बोलेर शासकहरु नेवार भएका थिए । उनीहरु शासक छँदा नेवारहरु अलग्गै थिए । पृथ्वीनारायण शाहले मल्लहरुको राज्य खोसेपछि मात्र मल्लहरु नेवारसँग मिल्न गएका थिए ।

(यो लेख र फोटो मैले पनि कहिं भेटाएको हु्ँ । नेवार को हुन् भन्ने विषयमा प्रा. माणिकलाल श्रेष्ठले पनि लेख्नुभएको मलाई थाहा छ ।)

ʀᴀɪsɪɴɢ ғᴜɴᴅs,Helping Hands@ᴏᴡɴ ʟɪғᴇ ᴏᴡɴ ᴅʀᴇᴀᴍ ғᴏʀ ɴᴇᴘᴀʟ

One life own dream — Tue, 08 Sep 2020 11:48:45 +0000

Godavari Municipality ward no11. Around Rs. 127000 has been provided to the 'Food Bank' program run by Tarun Dal in 11 Chapagaun Nepal . In a joint initiative of Bikash Shrestha and Ranjeet Maharjan (Admin)(Own Life Own Dream) team from Japan to prevent the victims & brothers and sisters from starving to death due to the Corona virus, which is making it difficult for them to survive their life.

Funds for the food bank in Chapagaun of Godavari Municipality have been raised and sent today. (Own Life Own Dream) team from Japan has been sent to Nepal to raise funds for the food bank operating in Chapagaun of Godavari Municipality on the joint initiative with Nepal Tarun Dal.

raising funds for victims of during lockdown in Nepal ,we collected 1lakh 27 thousand Nepali rupee and hand over to related person . Here is some news about page in online news of Nepal ...

Force Dainik news
Force Dainik news、パタン - 「いいね！」11,967件 · 3,527人が話題にしています - News and media company

चापागाउँमा संचालित फुड बैंकलाई जापान र गोनपा महिला संघद्वारा दुई लाख सहयोग
ललितपुर । विश्वमा महामारी फैलिएको कोरोना भाइरसका कारण दैनिक ज्यालादारी गरेर जिविकोपार्जन गर्ने, निम्न वर्ग, असहायलाई लक्षित गरी दुई हप्ता अगाडि गोदावरी नगरपालिका वडा नं. ११ चापागाउँमा तरुण दलद्वारा सञ्चालित ‘फुड बैंक’ कार्यक्रमलाई झण्डै दुई लाख रुपैयाँ सहयोग आएको छ । जापानमा बस्ने नेपालीहरुले एक लाख २७ हजार रुपैयाँ सहयोग उपलब्ध गराएको सो ‘फुड बैंक’ कार्यक्रम संचालनलाई पहल गरेका मीन कृष्ण महर्जनले बताएका छन् । त्यस्तै, गोदावरी नगरपालिका महिला संघले पनि ६० हजार रुपैयाँ सहयोग गरेको छ । गोदावरी नगरपालिका महिला संघकी अध्यक्ष तथा उपमेयर मुना अधिकारीको पहलमा सो रकम सहयोग गरिएको हो । विश्वभर महामारी फैलिएको कोरोना भाइरसका कारण दिनभर ज्यालादारी गरेर दुई छाक खाने मजदुरहरुलाई दैनिक जिविको पार्जन गर्न कठिन बनिरहेको अवस्थामा ती मजदुर दाजु भाइ, दिदी बहीनीले रोगले भन्दा पनि भोकले मर्न नपरोस् भनेर जापानबाट विकास श्रेष्ठ, रञ्जीत महर्जन (ओन लाइफ ओन ड्रिम) टीम जापानको संयुक्त पहलमा गोदावरी नगरपालिकाको चापागाउँमा संचालित फुड बैंकको लागि सहयोग रकम उठाई आज पठाइएको हो । आगामी दिनमा पनि चापागाउँका मजदुरहरुल

𝐎𝐖𝐍 𝐋𝐈𝐅𝐄 𝐎𝐖𝐍 𝐃𝐑𝐄𝐀𝐌
Ranjeet Maharzan Stha Anil RaGbu Crestha Yurbisha Deshar Binod Shrestha Sima Shrestha Rupesh Maharjan ʜᴇʟᴘɪɴɢ_ʜᴀɴᴅs@ᴏᴡɴ ʟɪғᴇ ᴏᴡɴ ᴅʀᴇᴀᴍ ʀᴀɪsɪɴɢ ғᴜɴᴅs sᴜᴄᴇssғᴜʟʟʏ ᴛʜᴀɴᴋ ʏᴏᴜʀ ᴠᴀʟᴜᴀʙʟᴇ ʜᴇʟᴘ ᴛᴏᴛᴀʟ...

ғᴏᴏᴅ ʙᴀɴᴋ लाई जापानमा बस्ने नेपालीहरूले नेपाली १ लाख २७हजार रुपैया सहयोग उपलब्ध गराएका छन् ।

One life own dream — Mon, 07 Sep 2020 10:10:52 +0000

गोदावरी नगरपालिका को चापागाउँमा संचालित ғᴏᴏᴅ ʙᴀɴᴋ लाइ जापानमा बस्ने नेपालीहरूले नगद १ लाख २७हजार नेपाली रुपैयाँ सहयोग उपलब्ध गराएका छन् ।

कोरोना ले गर्दा पुरै देश नै बन्द छ दिनभर ज्यालादारी काम गरेर दुई छाक खाने मज्दुरहरुलाई धेरै नै कठिनाई भएको छ र ती मज्दुर नेपाली दाजु भाई लाई रोग ले भन्दा भोकले मर्नु नपरोस भनेर कर्म भुमी ᴊᴀᴘᴀɴ ᴏɪᴢᴜᴍɪ मा बस्नुहुने #बिकास श्रेष्ठ र #रंजित महर्जन (#Oᴡɴ ʟɪғᴇ_ᴏᴡɴ ᴅʀᴇᴀᴍ _ᴛᴇᴀᴍ ᴊᴀᴘᴀɴ) को संयुकत पहल मा ʜᴇᴘʟɪɴɢ_ʜᴀɴᴅs@ᴏᴡɴ ʟɪғᴇ ᴏᴡɴ ᴅʀᴇᴀᴍ -ʀᴀɪsɪɴɢ ғᴜɴᴅs ғᴏʀ ᴠɪᴄᴛɪᴍs ᴏғ ᴅᴜʀɪɴɢ ʟᴏᴄᴋᴅᴏᴡɴ गोदावरी नगरपालिका को चापागाउँमा संचालित ғᴏᴏᴅ ʙᴀɴᴋ को लागी सहयोग रकम उठाउने कार्य भएको थियो

(Own life own dream )ओन लाइफ ओन ड्रीम का जापान मा बस्नुहुने बिकास श्रेष्ठ ले दिएको जानकारी अनुसार जापानिज एन 121000¥ नेपाली रुपैया १लाख२७ हजार जम्मा भएको छ अहिले यो रकम बाहीर जिल्ला बाट आई गोदावरी नगरपालिका को चापागाउँमा र अन्य वरिपरी बस्नुहुने मज्दुरहरुलाई सगयोग गर्नुहुने छ र पुरै देशै भरी का मज्दुर हरुलाई पछिको दिनमा सहयोग गर्ने प्रतिबद्धता गर्नु भएको छ यो कार्यले गर्ब महसुस भयको छ ।

लामाे समय देखी जापानमा बसोबास गर्ने आदरणीय दाई रूपेन्द्र महर्जन ज्यु को परिवार ले बिशेष रुपमा आर्थिक सहयोग प्रदान गर्नु भएको छ।

सहयोग गर्ने अन्य सहयोगीदाताहरू

हाल जापानमा हुने

➥बिकास श्रेष्ठ ,रन्जित महर्जन, योगेन महर्जन ,मन काजी महर्जन, याम लिम्बु ,दोर्जे तामाङ्ग, सोनाम शेर्पा, पंकज राजभन्डारी ,सुरोज काफ्ले, दीपक श्रेष्ठ ,महेश दाहाल, असिन शेर्पा, राज कार्की, कृष्ण बहादुर पाण्डे ,सुबिना बैध, रेश्मा के.सि, अनिल गुरुङ , गंगा राम महर्जन, आकाश(सरोज) प्रधान ,मिलन गुरुङ , प्रेम बहादुर गुरुङ

अमन कुमार हर्पिन्दर सिंह (भारत), प्रदीप शर्मा, रमेश आले मगर, लक्ष्मी गुरुङ, मीरा महर्जन, अरिना देशार महर्जन, मिग्मा शेर्पा, पेमा छोर्ती शेर्पा, अमृत कुमार के.सि., लक्ष्मी कार्की, सन्चिता थापा कार्की, निरु मगर, शर्मिला लामा तामाङ्ग र जानुका पौडेल ले रकम उपलब्ध गराएका हुन् ।

उक्त संकलन रकम ғᴏᴏᴅ ʙᴀɴᴋ ɢᴏᴅᴀᴡᴀʀɪ ɴᴀɢᴀʀᴘᴀʟɪᴋᴀ ᴄʜᴀᴘᴀɢᴀᴏɴ का संचालक लाई बिकास श्रेष्ठ र रन्जित महर्जन ले जापान बात सहयोग रकम उठाई आज पठाइएको हो ।

यस्तो महामारिको बिचमा महान कल्याणकारी कार्यको लागि स्यालुट । #मानव_सेवा_नै_सबै_भन्दा_ठुलो_धर्म_हो

Bʏ-ᴏᴡɴ ʟɪғᴇ ᴏᴡɴ ᴅʀᴇᴀᴍ

ᴇᴅɪᴛᴏʀ-ʙʟᴇxᴇɴ sʜʀᴇsᴛʜᴀ

(ʀᴀᴊɪʙ sʜʀᴇsᴛʜᴀ)2020

ʟɪᴋᴇ&ғᴏʟʟᴏᴡ➥

https://www.facebook.com/blexen69official

लगनखेल डाेजाेलाई जापान बस्ने कराते खेलाडीले दिए १ लाख १० हजार

One life own dream — Fri, 10 Jul 2020 05:07:08 +0000

ललितपुर । सिताेरियाे कराते डाेजाे लगनखेल शाखालाई जापान बस्ने कराते खेलाडीहरुले १ लाख १० हजार रुपैयाँ सहयोग उपलब्ध गराएका छन् ।

हाल जापानमा बस्दै आएका पूर्व अन्तर्राष्ट्रिय खेलाडीहरु राजपाल कर्माचार्य, सुनिता महर्जन श्रेष्ठ (सुस्मा), सिहान पशुपति मुल्मी, सिहान रुपेश डंगोल, शम्भु के.सी, किरण डंगोल, डा. बलराम श्रेष्ठ ,सन्तोष श्रेष्ठ र बिकास श्रेष्ठ ले डाेजाेलाई रकम उपलब्ध गराएका हुन् ।

काेराेनाकाे महामारीको कारण लकडाउन भएको समयमा राहत वितरण र खाना खुवाउने कार्यका लागि करातेका वरिष्ठ प्रशिक्षक तथा पूर्वअन्तर्राष्ट्रिय खेलाडी राजपाल कर्माचार्यसमेतका व्यक्तित्वहरुले सहयोग गरेकाे राखेपका पूर्वकाेषाध्यक्ष, पूर्व अन्तर्राष्ट्रिय खेलाडी तथा लगनखेल डाेजाेका संरक्षक मीनकृष्ण महर्जनले दैनिकी न्यूजलाई जानकारी गराए ।

लकडाउनकाे समयमा सुरुवाती दिनहरुमा ४६ दिनसम्म करिव २०० जनालाई दिनहुँ खाना खुवाउने कार्य गरेका थिए ।